کریستا پیک، زنی که در سال ۱۹۹۵ متهم به قتل یک همکلاسی خود بود، قرار است اولین زن اعدامی در تنسی در بیش از دو قرن اخیر باشد. وکلا و مدافعان او درخواست عفو او را مطرح کرده‌اند و معتقدند که او شایستگی مواجهه با مجازات مرگ را ندارد، چرا که سیستم قضایی امروزی احتمالاً با شرایط او در زمان وقوع جرم، به شیوه‌ای متفاوت برخورد می‌کرد.
دفاع او استدلال می‌کند که پیک نیز خود قربانی شرایط و عوامل مختلف است. آنها به تأثیرات احتمالی مسائل سلامت روانی و زمینه‌های اجتماعی-اقتصادی بر تصمیمات و اعمال او اشاره می‌کنند، اگرچه جزئیات دقیق این ادعاها در خلاصه‌ای که ارائه شده، ذکر نشده است.