قوانین‌گذاران اندونزی، پس از موجی از اعتراضات عمومی، تصمیم به تخریب بخشی لوکس از زندان واقع در نزدیکی جاکارتا، پایتخت، گرفتند. این بخش مجهز به امکاناتی نظیر سیستم تهویه مطبوع، سلول‌های خصوصی و دیگر رفاه‌های غیرمعمول در زندان‌های استاندارد بود، و بسیاری آن را ناعادلانه و بیش از حد تلقی می‌کردند. منتقدان بر این باور بودند که این تجملات در یک محیط زندان، اصول برابری و عدالت را نقض می‌کند و تفاوتی ناعادلانه بین زندانیان ایجاد می‌نماید.
در پی فشارهای وارد از سوی شهروندان و رسانه‌ها، دولت اندونزی تخریب این بخش را برای رفع نگرانی‌های مربوط به طراحی نامناسب آن و پیامدهای احتمالی در نحوه برخورد با زندانیان، تأیید کرد.