افزایش تشخیص اختلالاتی مانند اختلال کم‌توجهی - بیش‌فعالی (ADHD) و خودگرایی (اوتیسم)، نشانه پیشرفت در درک رفتار انسان و سلامت روان است، نه افزایش بروز بیماری. متخصصان این موضوع را به بهبود شناخت علائم، دسترسی آسان‌تر به خدمات بهداشتی و از بین رفتن تعصبات قدیمی نسبت می‌دهند که قبلاً افراد را از جستجوی کمک بازمی‌داشت.
ADHD اکنون به عنوان یک اختلال رشدی عصبی شناخته می‌شود که بر تمرکز و کنترل فرد تأثیر می‌گذارد، در حالی که خودگرایی طیفی از شرایط است که نحوه تعامل افراد با جهان را شکل می‌دهد. تشخیص زودهنگام این اختلالات می‌تواند به افراد کمک کند تا از حمایت‌هایی مانند روان‌درمانی یا اصلاحات آموزشی بهره‌مند شوند و کیفیت زندگی‌شان را بهبود بخشند.
با این حال، برخی منتقدان نگران هستند که گسترش معیارهای تشخیص ممکن است منجر به برچسب‌زنی بیش از حد شود. اما بسیاری از متخصصان تأکید دارند که تشخیص دقیق، دسترسی افراد به منابعی را فراهم می‌کند که به آنها در شکوفایی و زندگی پربار کمک می‌کند.
در نهایت، مهم است بدانیم که تشخیص یک اختلال روانی، فرد را لزوماً "بیمار" نمی‌داند، بلکه نشان‌دهنده نیاز به حمایت‌های شخصی‌سازی شده برای بهبود زندگی اوست.