میشل فوکو، فیلسوف برجسته فرانسوی، در پاییز ۱۹۷۸ از ایران دیدن کرد و این سفر، لحظه‌ای سرنوشت‌ساز در مسیر فکری او بود. اندیشه‌های فوکو در آن زمان تحت تأثیر دو متفکر برجسته قرار داشت: ارنست بلوک، فیلسوف آلمانی با گرایش مارکسیستی، و علی شریعتی، روحانی شیعه اصلاح‌طلب که چندی قبل از این سفر درگذشت.
شریعتی، با نفوذ در محافل فکری اسلامی، تأثیر عمیقی بر جنبش‌های سیاسی و فرهنگی ایران گذاشت. حضور فوکو در این کشور، به ویژه با مواجهه با دینامیک‌های اجتماعی و سیاسی آن دوران، نقطه عطفی در تفکر او بود. نظریه‌های قبلی فوکو به چالش کشیده شدند و او را ترغیب کردند تا در مورد نقش انقلاب و مقاومت در شکل‌گیری جوامع، دیدگاه‌های جدیدی ارائه دهد.