امما مور، زنی ساکن انگلستان، در اقدامی احساسی و نوآورانه، باغچه‌ای کوچک در خانه خود ایجاد کرد تا به خانواده‌اش در مواجهه با غم از دست دادن عزیزی کمک کند. فاصله زیاد قبرستان محلی، بازدید منظم از آن را دشوار می‌ساخت.
امما معتقد است که این فضای شخصی، مکانی برای یادآوری و گرامی‌داشت از عزیز از دست رفته فراهم می‌کند. او با کاشت گل‌ها، قرار دادن یادداشت‌ها یا صرفاً نشستن در کنار هم، می‌توان به یاد آن فرد بزرگوار بود.
این باغچه نه تنها فضایی آرامش‌بخش ایجاد کرد، بلکه به نوعی پل ارتباطی بین خانواده و عزیزی دور شده تبدیل شد. با وجود عدم امکان حضور فیزیکی در قبرستان، این باغچه اجازه می‌دهد تا حتی در غیاب حضور فیزیکی، نزدیک‌تر به عزیزان خود باشند و با غم از دست دادن آنها کنار بیایند.